விளக்குகள், கேமரா… அமைதி
ஸ்டூடியோவின் சூழல் அசாதாரணமாக அமைதியாக இருந்தது. கேமராக்கள் தயாராக நின்றன, அவற்றின் சிவப்பு விளக்குகள் கண்காணிக்கும் கண்கள் போல மினுங்கின, ஆனால் நடிகர்கள் வரவில்லை. ஒரு ஒற்றை ஸ்பாட் லைட் மேடையை ஒளிரச் செய்தது, நீண்ட நிழல்கள் செட்டின் மீது விழுந்தன.
திடீரென இயக்குனரின் குரல் அமைதியை கிழித்தது: “அவள் எங்கே?” அவரது வார்த்தைகள் சுவர்களில் எதிரொலித்தன. நேரடி ஒளிபரப்புக்கு முன் முன்னணி நடிகை காணாமல் போயிருந்தாள். யாரும் அவளை வெளியேறுவதைக் காணவில்லை, யாரும் ஓசையைக் கேட்கவில்லை.
குழு பரபரப்பாக ஓடின—ஸ்கிரிப்ட்கள் தரையில் விழுந்தன, தொலைபேசிகள் பதில் அளிக்கவில்லை, கடிகாரம் ஒளிபரப்புக்கான நேரத்தை நெருங்கியது. ஒவ்வொரு விநாடியும் கனமாக உணரப்பட்டது.
அப்போது, ஒரு மெல்லிய சத்தம். தொலைவில் ஒரு கதவு கிறுகிறுத்தது. பயத்தில் நடுங்கிய இன்டெர்ன் அதை ஆராய முன்னேறினான். வழிச் சாலை இருண்டிருந்தது, காற்று பதட்டமாக இருந்தது. அவன் கைப்பிடியைத் தொட்டவுடன், விளக்குகள் மினுங்கின—ஒருமுறை, இருமுறை—பின்னர் முற்றிலும் அணைந்தன.
ஒரு கத்தல் இருளை கிழித்தது.
விளக்குகள் மீண்டும் வந்தபோது, மேடை இனி காலியாக இல்லை. யாரோ ஒருவர் ஸ்பாட் லைட்டில் நின்றிருந்தார், காணாமல் போன ஸ்கிரிப்டை பிடித்துக் கொண்டு, முகம் ஒரு முகமூடியின் கீழ் மறைந்திருந்தது.
ஒளிபரப்பு தொடங்கியிருந்தது… ஆனால் யாரும் எதிர்பார்த்தது அல்ல.
இப்போது இது தமிழில் ஒரு திகில் நிறைந்த, suspenseful கதை. நீங்கள் விரும்பினால், இதை தொடர் கதையாக (ஒவ்வொரு வாரமும் புதிய அத்தியாயம்) விரிவாக்கலாம், அல்லது ஒரே ஒரு குறுகிய கதை போலவே வைத்துக்கொள்ளலாம்.
நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்கள்—தொடர் கதையா அல்லது தனிப்பட்ட சிறுகதையா?